Mike & the Mellotones 05-08-2006 Bluescafe Apeldoorn

Het was al weer een paar jaar geleden dat Mike er was. Zijn muziekstijl is heerlijk de kant op gegaan van de stevige Blues. Wat een magnifieke band. Het spetterde van alle kanten.
Wat een samenwerking tussen de muzikanten. Het knalde van het begin tot het einde.
Erg verrassend dat een muzikant zo kan veranderen van goed naar super goed en krachtig.
Hee Mike keep  on rocking the Blues. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!????????????????????

DOFFERBLUES SCHAIJK 2010

Voor de nogal stevige noot vanavond zorgt Mike & The Mellotones op het hoofdpodium. Dit trio dat al jarenlang in het circuit meedraait, zoekt het de laatste jaren in een combinatie van blues, bluesrock en rock. En net zoals tijdens het afgelopen Kingsnakesfestival pakt het ook nu weer uitstekend uit. Dat heeft vooral te maken met gitarist en frontman Mike “The Kid” Donkers die zijn ‘Strat’ altijd op het goede moment weet aan te spreken. En als hij dat samen met Mike “The Trigger” Sedee op de bas en “El Lorenzo” op drums doet dat kun je op vijf vingers uit tellen dat het van jetje gaat. Mike bespeelt niet alleen zijn Telecaster fameus maar ook het publiek. Want zij gaan volledig uit de bol als Mike solerend, gevolgd door Mike Sedee op de bas plukt zich tussen het publiek begeeft. Speelt hij dan ook nog nummers als ‘Not Fade Away’ of ‘The Devil is a Women’ dan is het hek van de dam en kan het eigenlijk niet meer stuk. En het verzoekje om Howlin Wolfs ‘Louise’ te spelen wordt niet alleen door degene die het verzoekje geplaatst heeft gewaardeerd.
Ik vind het mooi om deze band weer na lange tijd op het podium te zien. Een mooi en enerverend optreden van dit Nijmeegse trio.

Blues als beste remedie tegen winterdip
door Thomas Snoeijs. maandag 24 januari 2011 | 12:57 |  
Uit: De Stem 24 jan
 
 BREDA - Handen in de zakken en met gebogen rug tegen de wind in. Het is koud, vochtig en donker.
Januari in Breda. Maand van de misère. Tijd om de kroeg in te duiken, want Breda weet dat daar dikke mannen met gitaren en tatoeages zijn. Mannen die dit weekend samenkwamen voor de jaarlijkse St. Jans Blueskroegentocht.

Het eeuwenoude principe van de 3 B's werkt nog steeds. Breda, blues en (veel) bier vormen al vijftien edities een stevige basis voor de muzikale kroegentocht van Stichting Rythm & Blues Breda. Dit weekend is het niet anders. Waar mensen muziek maken, is het stampvol en gezellig. Zo vol dat je standaard drie mensen blauwe plekken bezorgt met het openslaan van de kroegdeur.

Zaterdagavond in café De Huiskamer bijvoorbeeld. Zanger-gitarist Jan de Bruyn speelt met compagnon Pieter van Bogaert op toetsen. De vleesgeworden bluesnoot trekt elk jaar de kroeg vol. Gewapend met zonnebril en gitaar brengt hij bezielde blues aan de verder verlaten Haven. Een verdwaald happy hourmeisje slaat de kroegdeur open. De Bruyn heeft zijn twaalfmatenschema nog niet afgemaakt, of ze draait alweer om. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze haar vriendin aan. "We zoeken wel een andere kroeg, hier staan alleen maar ouwe lui."

Iets anders zit er zaterdagavond amper in voor de dames. Horeca Breda is overgenomen door mannen met spijkerjack en doorrookte snor. Mannen van een jaar of vijftig die vinden dat er vroeger véél betere muziek gemaakt werd. Mannen die vaak nog gelijk hebben ook. In café Den Heilige Antonius in de St. Janstraat wordt dit clichébeeld nog eens onderstreept.

Hier speelt JennB Blues, een Twentse groep onder leiding van Jennifer Bomert. Jennifer is een pittige dame. Rechte rug, armen vol inkt en een strot waar menig man bang van wordt. Het type vrouw dat meer bier drinkt op een avond dan haar mannelijk bandleden. Op zijn website pretendeert de band alle bluesclichés overboord te gooien. In de praktijk wijkt het geen centimeter af van de platgewalste wegen. Het maakt niet uit. Men wil het juist zo horen. Twaalf maten die per strofe worden herhaald. Twaalf maten om uitbundig op te dansen, om voorzichtig op mee te deinen of om hard op te huilen. Iedereen verwerkt de winterdip op zijn eigen manier. De blueskroegentocht biedt die mogelijkheid op zaterdagavond.

Zondagmiddag heeft de kroegganger minder keus. Het feest staat centraal. In De Bommel houdt The Treble Shooters het vooral gezellig. Het bruiloften-en-partijen-repertoire van de rhythm en bluesband wordt overstemd door lallend publiek. Aan de andere kant van de Markt is dat wel anders. Mike & The Mellotones in Catch 22. Gitarist Mike Donkers eist de volle aandacht, terwijl hij de blauwe noten van zijn Fender Stratocaster raakt. Het publiek is zo enthousiast dat er een zaklamp van achter de bar gehaald wordt om hem in de spotlights te zetten. Het resultaat: een kroeg vol lachende gezichten.

Dat is wat blues kan doen. Van oudsher gebruikt door slaven om hun neerslachtigheid weg te zingen. Ruim honderdvijftig jaar later is de muziekstijl nog altijd de beste remedie tegen de winterdip. De blues en januari in Breda, een geslaagd huwelijk dat nog lang en gelukkig door het leven kan gaan.

--------------------------------------------------------

Mike & the Mellotones Club 57,  Birkenhead

Mike and the Mellotones had driven from their home country of Holland to a do a mini tour of the UK to support their new live ``Wild Life Action'' CD and they did not disappoint. ``It's My Soul'' set the tone for the evening with Mike and his bass player Lucius van Brakel and drummer Lorenzo showing a deep affection for the ``religion'' they call the blues. In the rip-roaring version of Buddy Holly's ``Not Fade Away'', they showed where the genre had been taken to and indeed where it could possibly go. During the instrumental interlude to this 10minute version, Mike Donkers made his guitar sing and wail. But it was during the beautiful T Bone Walker-inspired ``Money, Politics and Religion'' that Mike's rich voice came to the fore. Dispensing with the microphone, he came forth into the bar using the superior acoustics to sing the blues as it was meant to be. Not since Glover and Paice of Deep Purple have I seen a rhythm section which could form a fine platform for virtuosity. Most bluesmen have a mentor to whom they owe their style. The Mellotones pay tribute to Lester Butler and the Red Devils. The late Lester's ``Showdown'' and ``The Devil is a Woman'' ended the set. The solos were psychedelic and the rhythms hypnotic. For those who think that blues is all about hard times strummed by estranged old men on verandas, think again. I have seen the future and it's with Mike and the Mellotones. From headlining the Colne Festival, they will be appearing at Alexander's Jazz Cafe in Chester tonight. Blues is fun, try it.